Hardlopers kennen dat.motorrijder met hond als duo

Hardlopers kennen dat gevoel. Je word wakker en het regent. Je had je voorgenomen om te gaan hard lopen en dat gisteren luidkeels aan je gezin medegedeeld, wetende dat je puberende kroost toch vastgegroeid zit aan hun mobieltje en de rest zich liever nog een keer omdraait in bed. Je probeert nog wat tijd te rekken, maar je weet dat je wel moet gaan hardlopen, al was het alleen al om al dat commentaar te ontlopen. Inmiddels dringt de geur van vers gezette koffie je neus binnen, om het laatste beetje wilskracht tot onder het vriespunt te laten dalen. Ook er is er één in huis die altijd enthousiast is om mee te gaan naar buiten. Niet op twee, maar op vier poten en zo’n kwispelende achterkant. Maar zelfs bij dit weer lijkt hij zich verstopt te hebben, met de gedachte “Hondenweer”.

Maar goed, je trekt toch je hardloopschoenen aan vertrekt. De regen komt met bakken uit de hemel en toch vind je het niet erg. En dan het euforische gevoel als je terug komt, je handen kunt warmen aan die mok warme koffie, daarna onder een warme douche en het gevoel dat je het toch weer geflikt hebt.

DAT GEVOEL, dat krijg je ook als je naar buiten kijkt het regent en je besluit toch om op de motor weg te gaan. Je motorpak is al weer wat jaren oud en begint de eerste sporen van lekkage te vertonen en natuurlijk gebeurt dat het eerste bij je edele delen. Dus wurm je jezelf in je regenoverval. Waarom zijn die dingen altijd een maat te klein bij het aantrekken en een maat te groot als je hem eenmaal aanhebt. Afijn ook nu wil er niemand mee en de hond achterop zie ik ook niet zitten en het karakter van mijn hond kennende wil hij sturen en dat gaat niet gebeuren.

Oordopjes in helmpie op, handschoenen aan en de motor kan uit de schuur gereden worden. Starten en weg. Normaal zwaai ik nog even, maar deze keer laat ik dat achterwege, het beeld van drie mensen die naar hun voorhoofd staan te wijzen zou mij de hele rit bijblijven. Gelukkig had ik het vizier van mijn helm goed schoongemaakt en met nanospray behandeld, dus het water parelt er prachtig vanaf. Ook de duurdere handschoenen en laarzen met Gore Tex voering, maken zich nu betaald en dus blijven mijn handen en voeten droog. Nog voordat ik de snelweg op kan draaien, begint het gelazer al en staat het verkeer stil. Ik manoeuvreer langs de auto’s de snelweg op en rij daar tussen de stilstaande voertuigen door. Rijen en rijen balende koekblikkers passerend staat mijn glimlach van oor tot oor. Mijn dag kan al niet meer stuk. Druipend en ruim op tijd voor het werk rij ik de parkeergarage in. Eenmaal op mijn afdeling met je handen warmend aan een warme mok koffie komt dat euforische gevoel weer boven, dat je het toch weer geflikt hebt.

Willem.